I.M. VICTOR BERNTSEN
Toen wij afgelopen zaterdag als dweilorkest bij elkaar zaten, wat te zeggen tijdens de uitvaart van Victor, was het gelijk wel duidelijk. Stilte.. Iedereen met de mond vol tanden. Onze gangmaker en ideeënman is er niet meer. Maar met vereende krachten hebben we toch wat op papier weten te krijgen.
Voor zover bij dweilorkest Azum's Aosum bekend, moet Victor een kwartier te laat zijn geboren. Je kon de klok erop gelijk zetten - en dat was meer regel dan uitzondering - dat Victor tijdens repetities 15 minuten te laat kwam. Trompetkoffer in de hand, een eeuwige glimlach op zijn gezicht en in gedachten al de moppen die hij na de eerste oefensessie zou gaan vertellen. Met die moppen werd de sfeer gezet en werd onderstreept waar het bij Azum's Aosum vooral om gaat: muziek maken, lachen en lekker neuzelen. Daarin was de vrolijke noot van Victor onmisbaar.
Voor ik een verdere loftrompet wil afsteken, eerst even wat feiten: Victor was vanaf de oprichting van het dweilorkest in 1991 deel van de groep. Hij blonk uit door zijn bolle wangen tijdens het blazen en die wangen konden nogal eens rood worden als de écht hoge noten gepakt moesten worden. Daarnaast was hij niet vies van de nodige entertainment tijdens optredens. Bij 'Hundje van de bakker' verdwenen hij en collega-trompettist Raymond naar de meest onmogelijke plekken - staand op tafels, stellingen of andere uithoeken - om muzikaal in gesprek te gaan. En met het nummer 'Rock-'n-roll Medley' haalden de twee trompettisten halsbrekende toeren uit. Ze wisten het te presteren dat de één op de kop hing en bij de ander met de benen in de nek; waarbij ze allebei ook nog eens doorspeelden.
Misschien merken jullie al dat ik afdwaal van de feiten en er niet aan ontkom verder te gaan met het afsteken van de loftrompet.
Victor was één van de stuwende krachten in het dweilorkest en hij werd daarbij geholpen door zijn optimisme. Als er twijfels waren bij anderen, dan wist Victor ze te overtuigen van het voordeel van de twijfel: 'Jawel, da kump goed. Dat su-j 'ns zien.' Gedreven, vol ideeën, initiatiefrijk en altijd optimistisch. Een prachtige combinatie.
Dat het dweilorkest veel meer is dan alleen een club van muzikanten, bleek wel toen we afgelopen winter naar Zell am See gingen voor het jaarlijkse skiweekend. Victor moest en zou mee, al leek een behandeling hem in dat plan te verstoren. 'Dan kom ik de jongens toch gewoon met het vliegtuug achternao,' zei hij. Dat was niet nodig. De behandeling kon verzet worden en Victor ging met de groep mee. In de auto. En al voelde hij zich soms beroerd, hij was één van de gangmakers van het weekend.
Victor was zeker niet alleen van de vrolijkheid. Hij wilde ook dat er daadwerkelijk iets gepresteerd werd en de puntjes moesten op de i. Ook wat kleding betrof: 'Nee, de bloezen oaver de boks kan écht niet. Bloezen ín de boks jongens!'
De loftrompet zou nog wel even door kunnen klinken. Er is een karrenvracht aan goeie herinneringen aan Victor in het dweilorkest.
Als de engelen daarboven nog een goedlachse trompettist zoeken, dan zullen ze Victor vast en zeker weten te vinden. En die 15 minuten dat hij te laat komt - Victors karakteristieke Azumse kwartiertje - daar zullen ze ongetwijfeld aan gaan wennen.
In overleg gaan we samen met Dianne, Anne, Eva en Julia een gedenkboom planten in de tuin van Dianne en Victor. En, hoe kan het ook anders. Het wordt een trompetboom.
Wij zullen Victor ontzettend gaan missen, als mens, muzikant, als vrolijke noot, maar bovenal als vriend.
